Η Μαρία προτείνει: Όλοι θέλουν να χορεύουν
Όλοι θέλουν να χορεύουν | Alberto Garlini | μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης | Εκδόσεις Πόλις
Όλα αρχίζουν το 1975, όταν οι οχτάχρονοι Ρομπέρτο και Ρικάρντο παρευρίσκονται με τις οικογένειές τους στην Πάρμα για να παρακολουθήσουν το τρομακτικό έθιμο της τελετουργικής σφαγής του χοίρου. Είναι η μέρα που δολοφονείται ο Παζολίνι, γεγονός καθόλου τυχαία τοποθετημένο στην ιστορία, καθώς σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή. Έτσι, ξεκινά μια ιστορία ενηλικίωσης που λαμβάνει χώρα στην Ιταλία των 70s και 80s με πρωταγωνιστές τα δύο αγόρια που έγιναν αχώριστοι φίλοι μετά την τελετή -παρότι διαφορετικοί χαρακτήρες-, ενώ στην πορεία προστίθενται ακόμη δύο σημαντικοί ήρωες: Η Κιάρα, που ζει έναν παράφορο έρωτα με τον Ρικάρντο και ο Πιερ -χαρακτήρας βασισμένος στον συγγραφέα Πιερ Βιττόριο Τοντέλι– που αγαπά τον Ρομπέρτο αλλά τον εγκαταλείπει.
Το βιβλίο αποτελείται από μικρά κεφάλαια, καθένα εκ των οποίων εκτυλίσσεται σε διαφορετική πόλη εντός ή και εκτός Ιταλίας. Αυτή η συχνή εναλλαγή σκηνικών δίνει στον αναγνώστη την αίσθηση ενός road novel, αντικατοπτρίζοντας έτσι την ανάγκη των έφηβων ηρώων για περιπλάνηση και αναζήτηση και την ανάγκη να βρουν τον εαυτό τους, τον έρωτα και το νόημα της ζωής.
«Φέτος η μουσική μετριέται με χτυπήματα ανά λεπτό, ανάμεσα στα εκατόν είκοσι δύο και τα εκατόν σαράντα τέσσερα: την αποκαλούν ‘ντίσκο’. Όλοι θέλουν να χορεύουν.» Τους ακολουθούμε, λοιπόν, καθώς κυνηγούν με ξέφρενους ρυθμούς μια ζωή γεμάτη έρωτα, μουσικές, χορούς, ναρκωτικά, σεξ, αλκοόλ… Κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά μετά την εφηβεία έρχεται πάντα η ενηλικίωση και οι ήρωές μας προσγειώνονται απότομα καθώς επέρχεται το τέλος της αθωότητας με ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που κλονίζει τις σχέσεις τους μια για πάντα. «Το καλοκαίρι που τελειώνει τώρα, τελειώνει για πάντα».
«Ήμαστε ωραίοι, ήμαστε έτσι όπως έπρεπε να είμαστε, αλλά ο χρόνος μάς πρόδωσε και μας παρέδωσε στη μοναξιά». Πρόκειται για βιβλίο πνευματώδες με υπέροχη γραφή, που διακρίνεται από έντονη ποιητικότητα και ποικίλες παραπομπές σε στίχους και καλλιτεχνικές νότες διάστικτες σε όλο το κείμενο. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι σχεδόν όλοι οι ήρωες του Garlini σε αυτό το βιβλίο ασχολούνται με κάποια μορφή τέχνης (Ο Πιερ είναι συγγραφέας, η Κιάρα ασχολείται με το θέατρο και ο Ρομπέρτο λατρεύει τη λογοτεχνία). Αξίζει να σημειωθεί και η εξαιρετική λυρική μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, του οποίου η προσοχή στη λεπτομέρεια και οι σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου βοηθούν τον αναγνώστη να εξοικειωθεί με τις μουσικές και την τέχνη της εποχής, μεταφέροντας τον παλμό της Ιταλίας την εποχή εκείνη.
«Μα εγώ ήθελα φιλιά μεγάλα σαν ωκεανούς, μέσα τους να χαθώ και να πνιγώ, ήθελα φιλιά μεγάλα και φιλιά αργά σαν κοσμική αναπνοή, ήθελα να χαλαρώσω μέσα σε λουτρά από φιλιά και, στο τέλος, να μάθω τις ερωτικές τους κινήσεις». Άκρως ρομαντικό και μεθυστικό, όπως η ίδια η νιότη!