Ένα τραμ στη Λισαβόνα

Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης

"Άνοιξα την πόρτα της σουίτας. Ο Αντόνιο δεν είχε κλείσει τις δίφυλλες πόρτες ανάµεσα στα σαλόνια µας, κι είδα µια σχισµή φως κάτω από την πόρτα της κάµαράς του. Έκανα ένα βήµα µέσα στο σκοτεινό δωµάτιο κι έκλεισα σιγά την πόρτα πίσω µου. Είδα το σακάκι πάνω στην πολυθρόνα, πήρα το πορτοφόλι και ξανάβαλα τη φωτογραφία στη θέση της και το σακάκι στην πολυθρόνα. Και τότε, ακούω:

Το τρίξιµο του κρεβατιού, τη ζωική και ρυθµική οιµωγή του σοµιέ, τη φωνή µιας γυναίκας που µου είναι άγνωστη, τη φωνή της Ιρέν, µια φωνή που βογκάει, που πνίγει µια κραυγή αλλά µετά δεν µπορεί να την κρατήσει άλλο µέσα της, σαν κραυγή πόνου, κι ύστερα µια µπάσα ανδρική φωνή, αγνώριστη, που ψιθυρίζει τεράστιες λέξεις, λέξεις των στιγµών εκείνων που κανείς ποτέ δε θα 'πρεπε ν' ακούει, που ούτε µπορώ να τις µεταγράψω εδώ.

Μένω εκεί, όρθιος, άλαλος, κεραυνοβοληµένος, είµαι ο φαντάρος που τρεκλίζει, ακόµα όρθιος, ο φαντάρος που τον έχει ξεκοιλιάσει µια οβίδα, που δεν έχει καταλάβει ακόµα πως είναι νεκρός".

Στις ράγες ενός τραμ της Λισαβόνας, ένα αγόρι, ο Αντόνιο, γνωρίζει ένα κορίτσι, την Πάτα, με την οποία θα ζήσει τον μυθικό και αμάραντο έρωτα της πρώτης του νιότης, ένα όνειρο που θα καταρρεύσει, θύμα των πραγματικών συνθηκών της ζωής. Μετά από δέκα χρόνια, ο Αντόνιο επιστρέφει στη Λισαβόνα ως φωτογράφος και συναντά τον Βενσάν με το οποίο θα συνεργαστεί για ένα άρθρο της εφημερίδας στην οποία εργάζονται και οι δύο.

Ο Βενσάν θέλει να ξαναβρεί την Πάτα, να γιατρέψει την ανοιχτή πληγή στην ψυχή του Αντόνιο, κι έτσι να μπορέσει να κλείσει και τις δικές του ερωτικές πληγές. Αν, όμως, τα τραμ κινούνται πάνω σε ράγες, η ζωή των ανθρώπων συχνά εκτροχιάζεται και παίρνει αναπάντεχη τροπή...

Ένα βιβλίο που ξαφνιάζει με την απολύτως καλοζυγισμένη δοσολογία των συστατικών του. Ένα «ευτυχισμένο μυθιστόρημα» και μια καλοστημένη μηχανή αφήγησης από έναν δοκιμασμένο σύγχρονο στιλίστα.